Klasyczne metody szyfrowania [#2]

Szyfry podstawieniowe homofoniczne

Szyfry homofoniczne swoje działanie opierają na wykorzystaniu do zaszyfrowania każdej litery alfabetu jawnego, któregoś z możliwych homofonów przypisanych do tej właśnie litery. Metoda tego typu jest znacznie trudniejsza do złamania od szyfrów monoalfabetycznych bowiem nawet w przypadku kiedy litery się powtarzają to każde zaszyfrowanie litery daje inny wynik. Szyfrowanie tym sposobem używane było w dyplomacji od XV w. Liczba homofonów możliwych do przypisania dla jednej litery najczęściej jest bazowana na częstotliwości występowania tej właśnie litery w tekście jawnym.

Szyfry podstawieniowe polialfabetyczne

Podobnie jak poprzednicy szyfr ten polega na zastępowaniu liter przy użyciu wielu alfabetów podstawienia. Szyfr Vigenère oraz Maszyna Enigma jest prawdopodobnie najbardziej znane przykłady owego szyfru polialfabetycznego.

Szyfr Vigenère został po raz pierwszy opisany przez Giovana Battistę Bellaso w 1553 r. Szyfr cechuje się łatwością zrozumienia i wdrożenia dlatego też szybko zyskał popularność we Francji. Dzielnie opierał się próbom złamania aż do 1863 r. kiedy to Friedrich Kasiski jako pierwszy opublikował ogólną metodę rozszyfrowywania szyfrów Vigenère’a.
W XIX wieku schemat został błędnie przypisany Blaise’owi de Vigenère, dzięki czemu zyskał obecną nazwę.

Szyfr Vigenère, który wykorzystuje formę podstawienia polialfabetycznego to metoda szyfrowania tekstu alfabetycznego za pomocą szeregu przeplatających się szyfrów Cezara, opartych na literach znanego nam słowa kluczowego.

Przykład wykorzystania szyfru.

Tekstem, który chcemy zabezpieczyć jest “piknik”. Za słowo kluczowe obieramy “KROWA”.
Wykorzystując alfabet poniżej bierzemy pierwszą literę zdania “P” i słowa kluczowego “K” i wyszukujemy literę, która znajduje się na przecięciu, w tym wypadku “Z”.

Gdy skończą się nam litery w słowie kluczowym należy zacząć znów od pierwszej litery w kluczu.
Dzięki tej metodzie słowo “piknik” otrzyma postać “zzyjiu”.

Dodaj komentarz